و روشهای زندگی مردم کشورهای مختلف می تواند مفری باشد برای یافتن راههای بهتر زندگی کردن. و ژاپن یکی از این کشورهاست. همه ما زلزله و سونامی وحشتناک ژاپن را به خاطر داریم. تمام دنیا در شوک و حیرت بود و تا مدتها خرابی های این کشور زیبا سر خط تحریریه خبرگذاریهای جهان بود. اما آنچه که از دل این خرابیها بیرون می آمد، بسیار زیبا و حیرت انگیز و شگفت انگیز بود. و آن چیزی نبود جز فرهنگ جمعی و فردی مثال زدنی که رسیدن به آن آرزوی اکثر جوامع بشری ست.
در دل این اتفاق، چیزی که عجیب بود این بود که آنها در نهایت آرامش و خونسردی بودند و از سوگواری های غیر معمول خبری نبود. و این آرامش به جامعه تزریق شد و آنها با منطق با این اتفاق برخورد کردند و دچار تصمیمات احساسی نشدند. همه جا و برای همه چیز صفوف منظم، بدون فحش و ناسزا و یا حمله کردن به خصوص برای دریافت غذا و لوازم پزشک و رفاهی به چشم می خورد و جوانها عقب می ایستادن تا سالخوردگان جلوتر از آنها موارد را دریافت کنند. تعهد و توانمندی آنها را در معماری ساختمانهایشان می دیدی که پیچ و تاب می خوردند اما فرو نمی ریختند.
مردم فقط اقلام همان روز را دریافت می کردند و این باعث میشد به همه غذا و دارو برسد. غارتگری و یا دزدی از فروشگاهها یا خانه ها و یا از دست مردم دیده نشد. 50 نفر از کارگران نیروگاه اتمی ماندند تا راکتور را خنک کنند، از جان خود گذشتند تا جان دیگران را نجات دهند. رستورانها قیمت ها را کاهش دادند، از افراد ناتوان دستگیری شد. به خاطر آموزش درست، از بچه تا پیر می دانستند باید چه کنند. از انتشار خبرهای مغرضانه در شبکه های اجتماعی شان خبری نبود. هنگامی که در فروشگاه برق می رفت مردم اجناس را به قفسه هایشان بر می گرداندند و آرام فروشگاه را ترک می کردند.
باورتان می شود؟ این اگر معجزه نباشد، چه نامی دارد؟
