عصر تکنولوژی و ارتباطات مارو تبدیل به انسان هایی کرده که توقع داریم زود به نتیجه برسیم.
شاید چون از بچگی هرچیزی رو که خواستیم سریع برامون فراهم کردن و تونستیم به سرعت داشته باشیم!
اما در زندگی واقعی برای همه چیز یک راه حل سریع وجود نداره یا اگر وجود داشته باشه هیچوقت رشد چند جانبه ای رو نداره.
مثه ورزشکاری که با مصرف چند آمپول و دارو به سرعت بدن عضلانی رو کسب میکنه اما بیماری های کبد ، ریزش مو و یه عالمه مشکل دیگه براش به وجود میاد.
ما باید قبول کنیم زمان گذاشتن ، پشت کار داشتن و تمرین بخشی از مسیری است که حتما باید طی بشه.
شما نمیتونید هیچ برنامه نویس ماهری رو جذب کنید مگر اینکه ساعت ها پشت سیستم کد نویسی کرده باشه و مسائل مختلفی رو حل کرده باشه.
اکثرا زندگینامه افراد موفق رو میخونیم ، فیلمشون رو میبینیم و دوس داریم ما هم یکی مثل اونها باشیم.
جملاتی رو از بزرگان میخونیم و یادداشت میکنیم که انگار کل زندگی اون ها به خاطر همون جمله بوده در واقع ما قسمت کسل کننده و زمان بر مسیر موفقیت رو ندیدیم.
زندگی و موفقیت مثه دو ماراتن میمونه شما باید مسیر ۴۰ کیلومتری رو به پایان برسونید که خیلی اتفاق هیجان انگیز یا لحظه ای رو نداره اما ما عادت کردیم فقط لحظه پایان این مسابقه رو ببینیم لحظه ای که افراد از خط عبور میکنند ، لحظه ای که نوک کوه یخ مشخص میشه .
برای کسب موفقیت و مهارتی که میخوایم معرف ما باشه باید زمان بگذاریم ، تمرین کنیم و پشتکار داشته باشیم .
همه وقت شروع یه کار جدید پشتکار و انرژی دارند ولی برنده کسیه که تو تاریک ترین قسمت این مسیر اون زمانیکه همه خسته شدن ادامه بده …
