نسبت سورتینو چیست؟ نسبت سورتینو یک معیار تعدیل شده بر حسب ریسک برای ارزیابی عملکرد پرتفوی است. که تنها از نرخ های بازده کمتر از حداقل نرخ بازده هدف استفاده می نماید.
با استفاده از نسبت سورتینو سرمایه گذار می تواند بر نرخ بازده مورد نیاز برای رسیدن ه یک هدف مالی خاص مانند پس انداز کردن برای رفتن به تعطیلات و یا تامین پیش پرداخت خرید منزل تمرکز کند.
این نسبت بر زیان های احتمالی توجه دارد نه صرفا نوسانات.
فرمول نسبت سورتینو به این صورت است:
حداقل بازده مورد قبول را از بازده واقعی پرتفوی کم کنید. سپس حاصل عدد را بر انحراف استاندارد بازده های منفی دارایی تقسیم کنید.
نسبت سورتینو مشابه نسبت شارپ است. با این تفاوت که نسبت شارپ هم نوسانات مثبت و هم نوسانات منفی را به عنوان ریسک در نظر می گیرد. نسبت سورتینو فقط نوسانات منفی یا نامطلوب را در نظر میگیرد. این یعنی نسبت سورتینو در یک بازه زمانی معین فقط ماه هایی را به حساب می آورد که بازده پرتفوی کمتر از حداقل بازده مورد قبول سرمایه گذار است.
بر مبنای نسبت سورتینو کسب بازده بیشتر از حد انتظار، به نمره مدیر پرتفوی لطمه نمیزند. هرچه نسبت سورتینو بالاتر باشد عملکرد پرتفوی کاراتر است. و احتمال وقوع زیان های هنگفت کمتر است.
نسبت سورتینو ابزار خوبی است برای نسبت به حداقل نرخ بازده مورد قبول سرمایه گذار. نام این نسبت از نام یکی از اساتید مالی به نام “فرانک سورتینو” گرفته است.
نسبت سورتینو برای آن دسته از سرمایه گذاران خرد کاربرد دارد که در یک سرمایه گذاری به دنبال اهداف و نرخ بازده مشخصی هستند.
همچنین این نسبت، ابزار مناسب تری جهت اندازه گیری عملکرد یک مدیر صندوق می باشد که چولگی یا کشیدگی بازدهی او به سمت مثبت است. زیرا در محاسبه ریسک، بازدهی های مثبت را در نظر نمی گیرد و ارزیابی صحیح تری انجام می شود.
بیشتر بخوانید: نحوه محاسبه NAV سرمایه گذاریها
